Lekko uniosłam brew.
„Naprawdę? Chcesz, żebym pokazała też to nagranie?”
Marc pierwszy się zdenerwował.
„Dość!” krzyknął, zrywając się na równe nogi. „Sophie, proszę, nie rób tego tutaj…”
„Czego nie robić?” zapytałam niemal cicho. „Nie zepsuj sobie planu?”
Otworzył usta, ale nie wydobył z siebie żadnego dźwięku.
Bo w głębi duszy wiedział.
Wiedział, że historia, którą przygotowali, miała wadę zbyt dużą, by ją utrzymać.
Zrobiłam krok naprzód.
Nie podnosząc głosu.
Bez drżenia.
„Naprawdę myślałeś, że niczego nie zauważę, Marc? Że nie zobaczę twoich „spotkań na ostatnią chwilę”? Twoich sfabrykowanych podróży? Ukrytych biletów?”
Spuścił wzrok.
I wtedy wiedziałam, że skończył.
Ale ja jeszcze nie skończyłam.
Odwróciłam się do Isabelle.
I wypowiedziałam słowa, które w końcu roztrzaskały tę resztkę maski:
„Nie wiesz też, że Marc nie był pierwszym mężczyzną, którego próbowałaś wykorzystać”.
Mój ojciec gwałtownie uniósł głowę.
Mama spojrzała na mnie zmieszana.
„O czym ty mówisz?” zapytał szorstko.
Wzięłam głęboki oddech.
I wygłosiłam ostatnią część tego pierwszego upadku.
„Dwa miesiące temu poszła po Daniela”.
Imię wylądowało na stole niczym kolejny cios.
Daniel.
Mój były narzeczony.
Mężczyzna, którego Isabelle zawsze nienawidziła, bo po raz pierwszy w życiu ktoś zobaczył ją dokładnie taką, jaka była.
„Kłamstwo!” wyrzuciła z siebie Isabelle zbyt wysokim głosem. „To kłamstwo!”
