Nie poczułem żadnej satysfakcji.

Tylko ulga.

Ponieważ czasami otwarcie drzwi w celu „zachowania pokoju” jedynie ułatwia ludziom zniszczenie cię.

Obejrzałem ostatni raz.

Ofelia wsiada do samochodu bez słowa.

Jej siostry jej unikały.

Sergio stoi nieruchomo przed zamkniętą bramą… zdając sobie sprawę, że nie przegrał żadnej kłótni —

Stracił wszystko.

Następnie zakończyłem rozmowę.

Zostawiłem pieniądze na stole i wyszedłem na zewnątrz. W powietrzu unosił się zapach deszczu i świeżego chleba.

Po raz pierwszy od dłuższego czasu…

Poczułem spokój.

Tego ranka nie chroniłem mienia.

Chroniłem siebie.

I w końcu zrozumiałem coś, czego powinienem był się dowiedzieć dużo wcześniej:

Czasami zamknięcie drzwi nie jest oznaką okrucieństwa.

To jedyny sposób, żeby przetrwać, gdy ludzie uśmiechają się do twojego stolika… i planują zająć twoje miejsce.