Wróciłam do domu piętnaście minut później. Mąż mnie uderzył, jego matka zmusiła mnie do gotowania, kiedy byłam w siódmym miesiącu ciąży… a kiedy zaczęłam krwawić na kafelki, spojrzałam mu prosto w oczy i powiedziałam: „Zadzwoń do mojego ojca”.

Mój ojciec, który harował całe życie.

Mój ojciec, który był głodny, mógł jeść.

Mój ojciec, który kochał mnie w dziesięć sposobów, których ludzie tacy jak Damien i jego matka nigdy nie byli zintegrowani.

„Nie mów tak o moim ojcu” – wyszeptałem.

Głos mi drżał.

Nie ze strachu.

Z resztek godności, jakie mi podlegają.

Pani Vautrin odsuwana na krzesło tak, że z hukiem zaskrzypiało o płytki.

Jej twarz się gniewa.

Chłodny uśmiech zniknął.

Zastąpiło go coś okrutnego.

„Masz mi odpowiadać?” – syknęła.

Potem mnie popchnęła.

Z trudem.

Nie istnieje szansa, aby się wybrać.

Ciągnęło mnie do tyłu, a krawędź granitowego blatu, uderzając mnie w brzuch z tak potężną siłą, że natychmiast uleciało z moich płuc.

Ból eksplodował w całym moim ciele.

Oślepiający.

Palący.

Nienormalny.

Tak nienormalny.