Pewnej nocy sprawy przybrały zły obrót.
Jedliśmy właśnie nasz zwykły niedzielny obiad, gdy moi rodzice ujawnili nam szokującą nowinę.
„Miley” – powiedział tata poważnym tonem. „Twoja mama i ja dużo o tym myśleliśmy”.
„O rany, zaczynamy” – mruknąłem.
„Postanowiliśmy” – kontynuował, ignorując mój sarkazm – „że jeśli nie wyjdziesz za mąż przed ukończeniem 35. roku życia, nie zobaczysz ani centa z naszego spadku”.
„Co?” wyrzuciłam z siebie. „Nie mówisz poważnie!”
„Jesteśmy” – wtrąciła mama. „Nie młodniejemy, kochanie. Chcemy, żebyś była spokojna i szczęśliwa. I chcemy wnuków, póki jesteśmy jeszcze na tyle mali, żeby się nimi cieszyć”.
„To szaleństwo” – wyrzuciłam z siebie. „Nie możesz mnie szantażować, żebym wyszła za mąż!”
„To nie szantaż” – upierał się mój tata. „To, no cóż, zachęta”.
Tej nocy wybiegłam z ich domu, nie mogąc uwierzyć w to, co się stało. Postawili mi ultimatum, sugerując, że albo znajdę męża w ciągu kilku miesięcy, albo pożegnam się z dziedzictwem.
Byłem zły, ale nie dlatego, że chciałem pieniędzy. Chodziło raczej o zasadę. Jak śmią tak kontrolować moje życie?
Przez tygodnie nie odbierałem od nich telefonów ani ich nie odwiedzałem. Aż pewnego wieczoru wpadłem na świetny pomysł.
Wracałem do domu z pracy, myśląc o arkuszach kalkulacyjnych i terminach, kiedy go zauważyłem. Mężczyzna, prawdopodobnie po trzydziestce, siedział na chodniku z tekturowym znakiem i prosił o resztę.
Wyglądał szorstko, miał rozczochraną brodę i nosił brudne ubrania, ale w jego oczach było coś. Dobroć i smutek, które sprawiły, że się zatrzymałem.
Wtedy wpadł mi do głowy pewien pomysł. Był szalony, ale wydawał się idealnym rozwiązaniem wszystkich moich problemów.
„Przepraszam” – powiedziałem do mężczyzny. „To może zabrzmieć szalenie, ale, hm, czy chciałby pan wziąć ślub?”
Oczy mężczyzny rozszerzyły się ze zdumienia. „Przepraszam, co?”
„Słuchaj, wiem, że to dziwne, ale posłuchaj mnie” – powiedziałam, biorąc głęboki oddech. „Muszę jak najszybciej wziąć ślub. To byłoby małżeństwo z rozsądku. Zapewniłabym ci mieszkanie, czyste ubrania, jedzenie i trochę pieniędzy. W zamian musiałbyś udawać mojego męża. Co ty na to?”
Wpatrywał się we mnie przez coś, co wydawało się wiecznością. Byłem pewien, że myślał, że żartuję.
„Pani, czy pani mówi serio?” zapytał.
„Całkowicie” – zapewniłam go. „A tak przy okazji, jestem Miley”.
„Stan” – odpowiedział, wciąż zmieszany. „I serio proponujesz wyjść za mąż za bezdomnego, którego właśnie poznałaś?”
Skinąłem głową.
„Wiem, że to brzmi szalenie, ale obiecuję, że nie jestem seryjnym mordercą ani nikim innym. Tylko zdesperowaną kobietą z wścibskimi rodzicami”.
„Cóż, Miley, muszę przyznać, że to najdziwniejsza rzecz, jaka mi się kiedykolwiek przydarzyła”.
„Czyli tak?” zapytałem.
