***
Podczas jazdy panowała cisza, z wyjątkiem Owena, który raz zapytał: „Czy on jest chory?”
Mama nie spuszczała wzroku z drogi. „Wiem tylko, że nie jadę tam, żeby go ratować”.
„Nikt tego od ciebie nie oczekuje” – powiedziałem.
Lydia otworzyła drzwi, zanim jeszcze zapukaliśmy. Wyglądała na ponurą i zmęczoną.
„Operacja nie poszła dobrze” – powiedziała.
Mama nie spuszczała wzroku z drogi.
Mama zamarła. Wszyscy wymieniliśmy spojrzenia.
„Co masz na myśli?” zapytała mama. „Jaka operacja?”
Ciotka Lydia westchnęła.
„Wydał wszystko, żeby się nie zestarzeć”. Gestem zaprosiła nas do środka. „Operacje, zabiegi, zastrzyki, odbudowa włosów, ujędrnianie skóry, Bóg jeden wie, co jeszcze. Za każdym razem, gdy jakiś idiota obiecywał mu, że będzie wyglądał dziesięć lat młodziej, rzucał w to pieniędzmi”.
„A Tessa?” zapytała Nora.
„Jaka operacja?”
„Odeszła, gdy tylko skończyły jej się środki na kartach kredytowych”.
Mama przyjęła to bez zmiany wyrazu twarzy. „A teraz?”
„Nie było go stać na mieszkanie. Mieszka tu już dwa tygodnie”.
Następnie weszliśmy do salonu.
Tata siedział w fotelu Lydii i przez chwilę naprawdę go nie znałem.
Jego twarz wyglądała nienaturalnie. Była ściągnięta wokół ust i dziwnie pociągnięta w pobliżu jednego oka. Jego policzki były w jednym miejscu zbyt gładkie, a w innym obwisłe. Jego włosy były nienaturalnie ciemniejsze.
Wyglądał raczej na zniszczonego niż młodego. Jakby próżność się na niego zwróciła i roztrzaskała.
„Odeszła, gdy tylko skończyły jej się środki na kartach kredytowych”.
Zobaczył nas i zatrzymał się zbyt szybko.
„Kayla” – powiedział.
Mama spojrzała na niego. „Byłeś zajęty”.
Przełknął ślinę. „Nie poszło tak, jak się spodziewałem”.
Nic nie powiedziała.
„Popełniłem błędy”.
Ben zaśmiał się krótko. „Myślisz?”
Tata go zignorował. Jego wzrok utkwiony był w mamie. „Pomyślałem, że moglibyśmy porozmawiać”.
„Nie poszło tak, jak się spodziewałem”.
I to właśnie było. Ta sama arogancja, nawet teraz. Wiara, że spotka go tam, gdzie stoi. Że spędziła tyle lat, przystosowując się do niego, że zrobi to jeszcze raz.
Lydia nie powiedziała ani słowa. Po prostu na niego patrzyła.
Mama zrobiła o krok dalej w głąb pokoju.
„O czym rozmawiać?” – zapytała.
Oblizał wargi. „O nas.”
„O czym mówić?”
„Nie ma żadnego „nas”.
Jego twarz drgnęła. „Kayla—”
„Nie. Nie możesz już wrócić, bo twój mały występ się rozpadł.”
„To nie było tak.”
Spojrzała na niego tak groźnie, że nawet ja się wyprostowałem.
„Powiedziałeś mi, że straciłem życie.”
Odwrócił wzrok. „Byłem zły”.
„Nie ma żadnego „nas”.
„Byłeś egocentrycznym dupkiem. Nadal nim jesteś.”
Lydia skrzyżowała ramiona i oparła się o framugę drzwi, nic nie mówiąc.
Tata spróbował ponownie. „Pomyślałem… Pomyślałem, że mogę zacząć od nowa”.
Wyraz twarzy mamy się nie zmienił. „Nie odszedłeś, bo umarłam. Odszedłeś, bo myślałeś, że nigdy tego nie zrobisz”.
W pokoju zapadła całkowita cisza.
Otworzył usta, ale nic z nich nie wyszło.
Po raz pierwszy w życiu zobaczyłem ojca bez scenariusza. Bez żadnego punktu odniesienia. Bez obrazu, który mógłbym zachować. Tylko małego, głupiego człowieka siedzącego w gruzach własnej próżności.
„Myślałem, że mogę zacząć od nowa”.
Mama wzięła głęboki oddech.
„Mam nadzieję, że przetrwasz to, co wybrałeś” – powiedziała. „Ale ja nie jestem częścią twojego rozwiązania”.
Potem odwróciła się i wyszła.
Poszedłem za nią, potem za Norą, potem za Benem i resztą.
Na zewnątrz nocne powietrze było ostre i czyste. Mama na chwilę stanęła obok samochodu, z twarzą uniesioną ku ciemnemu niebu.
Uśmiechnęła się, a był to najdziwniejszy i najmocniejszy uśmiech, jaki kiedykolwiek u niej widziałem.
Po raz pierwszy w życiu nie zostawiła po sobie żadnej cząstki siebie.
To był najdziwniejszy i najmocniejszy uśmiech, jaki kiedykolwiek u niej widziałem.
