Wczesne godziny poranne ogarnęły miasto złudzeniem spokoju. Ulice były puste, światła przygaszone, a świat zdawał się zatrzymywać w tej kruchej przestrzeni między dniem a nocą. Dla większości ludzi był to kolejny zwyczajny świt. Dla Juliana oznaczał on początek doświadczenia, które zmieniło jego pojmowanie bezpieczeństwa, rutyny i bezbronności.
Julián nie był człowiekiem, który żył lekkomyślnie. Wśród przyjaciół i współpracowników uchodził za człowieka niezawodnego i pracowitego – osobę, która po cichu wypełniała swoje obowiązki i rzadko narzekała. Po rozstaniu z żoną cztery lata wcześniej, przyzwyczaił się do życia samotnie w skromnym mieszkaniu. Przestrzeń nie była luksusowa, ale funkcjonalna, swojska i aż do tamtej nocy dawała poczucie całkowitego bezpieczeństwa.
Jego rytm dnia rzadko ulegał zmianie. Po długich godzinach pracy wracał do domu zmęczony, przygotowywał prosty posiłek i spędzał wieczór relaksując się w ciszy. Sprzątanie często odkładał na weekend i, jak wiele osób mieszkających samotnie, zdarzało mu się przeoczyć drobne szczegóły – otwarte okno, resztki okruchów czy pranie czekające na poskładanie. Nic z tego nie wydawało się pilne. Nic z tego nie wydawało się niebezpieczne.
„Nigdy nie przyszło mu do głowy, że coś tak zwyczajnego – spanie we własnym łóżku – może okazać się niebezpieczne”.
