Teściowa krzyknęła zza drzwi mojego domu: „Dlaczego brama jest zamknięta?”… Chwilę później zadzwonił do mnie mąż, błagając, żebym ją otworzyła, a ja mu powiedziałam: „Włącz głośnomówiący”, bo cała jego rodzina miała poznać prawdę.

Głośny jęk.

„Kamery wszystko nagrały. Ciebie i Sergio wchodzących do biur. Otwierające szuflady. Przeszukujące dokumenty.”

„Nie wiesz, co mówisz” – mruknął Sergio, ale głos mu się załamał.

„Tak, wiem. Widziałem, jak trzymałeś moją żółtą tęczkę. Widziałem, jak otwierałeś szufladę z aktami. Widziałem, jak twoja matka cię poganiała.”

Teraz kłócimy się między sobą.

Jakieś ją o to pytali.

Niektórzy się cofnęli.

Ale Ofelia nadal się bronić.

„Chroniłem swojego syna!”

„Wdzieranie się siłą nie jest ochroną” – powiedziała jedna z sióstr.

„Powinieś był powiedzieć nam prawdę” – dodał ktoś inny.

Sergio przemówił, przyparty do muru:

„Co chcesz zrobić?”

Sprawdziłem na ekranie.

Na Ofelię — sztywną, wściekłą, ale przestraszoną.

Na Sergio — unikając spojrzenia wszystkich.

Podczas ich uroczystości upadli pod moją bramą.